متولد ماه مهر

در هیاهوی روزای آخر سال ما هم سهمی داشتیم ، ماهیِ قرمزُ ، شب بوی سفیدُ ، تخم مرغای رنگیِ کارِ دستِ مانی و چیدن هفت سینُ کنجکاوی پسری که هِی دور میز میچرخیدُ میپرسید "مامان این چیه؟ " و نتیجه این شد که من مدام شمع روشن کردم و مانی فوت کرد ، من چیدم و اون بِهَم ریخت... تخم مرغایی که با لذت رنگ کرد و صدبار گفت " اینالو من اَنگ کَدَم" !!

و روزایی که هر صبح که بیدار شد از پدرش پرسید: " بابا اِمووز سَرِکای تعطیله؟" و از جواب بله ی بابا، میشد برق خوشحالی رو تو چشمای قشنگش دید . روزایی که هر وقت خواستیم بریم برای دیدُ بازدید که من دوست ندارم ،  مانی میپرسید : " مامان کوجا میخوایم بِییم؟" و با جواب من قطعاً میپرسید" یعنی خونشون چی دااَن؟" ...

و سیزدهمین روز که کاملا مشخص بود به مانی از همه بیشتر خوش میگذره و ما هم از خوشیِ اون خوشتر میشدیم ...

هرچی بود خوب بود . امسال از همه عیدای زندگی مشترک منو مهدی بهتر بود . چون تو بودی ... عاشقتم مادر بی انتها ...

 خدایا ممنونم به خاطر بودنش ، به خاطر صداش، که اینروزا بیشتر اونه که تو خونه حرف میزنه ! به خاطر جمله ای که به قشنگی هر چه تمامتر به من میگه : "مامان تو منو دوس دایی؟ " و من هم با همه وجودم میگم بله عزیزم دوس دارم و دوباره میگه : " آشِگَمی ؟" و اون لحظه کی میدونه که من چه حالی دارم به جز خدا ! خدایا به خاطر مادر بودنم شکر...

پی نوشت: و خداوند پروژه از پوشک گیری را بر من نازل کرد ، باشد که در این راه سعادتمند شویم .

پی نوشتِ پی نوشت: سه روز در حَصرِ خانگی بودیم ، من و مانی ... روزایی که به واقع بدترین و زجرآورترین روزهای این سی ماهُ اندی بود ... دقیقا روز چهارم صبح ، مانی برای اولین بار گفت " مامان جیش دارم" ... از شما چه پنهون اشک شوق به چشمام نشست ... به خودم گفتم "خسته نباشی مادر"